Kayamandi

Wij hebben gisteren een ontzettend goede vlucht gehad. Alles verliep voorspoedig , zelfs de paspoort controle en de bagage in Kaapstad. Bij aankomst stond de taxi klaar en reden wij gelijk door naar Knorhoek, Stellenbosch. 

Vanmorgen om 09.00 uur werd de auto al langs gebracht. Expres lekker vroeg, zodat wij hierna snel naar Kayamandi konden. Cecil, de zoon van mama Maradebe, heeft ons opgehaald. Helaas was mama Maradebe zelf naar een begrafenis in de Eastern Cape. Haar zien wij maandag, voordat wij vertrekken naar Botlierskop, en dan geven wij ook gelijk het speelgoed.

Kayamandi is de afgelopen 17 jaar ontzettend veranderd. Er zijn veel meer shacks bijgekomen en de armoede is veel erger geworden. Het was voor mij op een hoop punten niet meer het Kayamandi qua uiterlijk zoals ik het mij herinnerde. Toen wij de sloppenwijk in reden waren er uiteraard wel nog steeds de vele bbq's. Dit keer alleen niet met smiley's erop (afgehakte koeienhoofden die zo worden genoemd, omdat door de hitte de mondhoeken omhoog trekken), maar ander vlees erop. Deze vonden wij bij iemand anders later wel terug. 

In de tussentijd zijn er ook flink wat branden geweest, waarna alles ook weer opnieuw is opgebouwd. Waaronder weer op dezelfde plek als waar het 17 jaar geleden ook was.

De wegen zijn heel smal geworden en de shacks nog arremoediger dan dat zij al waren. Wat ik nog wel herkende was de warmte en vriendelijkheid van de bewoners, deze was er zeker nog wel! Ik moet ook eerlijk zeggen dat niet alleen de kinderen in het begin in shock waren, maar Ramon en ik ook. Er komt geen tot weinig steun van de regering. Eind mei zijn nieuwe verkiezingen. Waar de reisorganisatie aan gaf geen demonstraties te verwachten, begreep ik van Cecil dat deze er waarschijnlijk wel komen.

Vrijwilligers zijn er helaas niet meer. Alle contacten die er waren zijn weggevallen in de Covid tijd. Dit is ook duidelijk te merken in de sloppenwijk zelf. Bepaalde zaken worden niet meer opgepakt. Maar ik zou mijzelf niet zijn als ik inmiddels niet al mijn eigen lijntjes hiervoor had uitgezet.. :-)

Cecil vertelde dat er qua criminaliteit in Kayamandi niet vaak iets gebeurd, mede doordat het nog vrij klein is. De vraag is natuurlijk hoelang dit goed blijft gaan, aangezien iedereen heel dicht op elkaar woont.

In het begin hadden de kinderen echt een cultuurshock, ook al hadden wij ze wel voorbereid . Gelukkig door de warmte en vriendelijkheid van de bewoners veranderde dit en Cecil werd al snel hun beste vriend.

Mama Maradebe had vroeger een crèche in een stenen huis. Vrij luxe eigenlijk. Helaas was de huur niet meer te betalen en heeft zij deze locatie moeten inleveren voor een soort van blauwe container. Deze heeft zij op 2 plekken staan voor 2x 30 kinderen. Toen ik dit zag en ook wat zij heeft qua inboedel voor de crèche, ben ik heel blij dat wij een extra tas met speelgoed hebben meegenomen.

Verder komt er nog steeds veel AIDS voor, maar het grootste probleem zijn de tienermoeders. Per kind per maand krijgen zij 480 ZAR van de regering. Omgerekend is dit zo'n 24 euro. Voor ons niet veel, voor hun een fortuin. Kinderen rennen zonder toezicht op straat. Dit is voor ons bijna niet voor te stellen, maar voor hun heel normaal.

Tussendoor zijn wij nog even langs het huis geweest waar ik zelf ook 3 maanden heb gelogeerd 17 jaar geleden. Wat ik eerder al zei was mama Maradebe helaas niet thuis, maar haar dochter Nozi en broer Linda wel! Ik kwam binnen en zag gelijk een hele grote glimlach op het gezicht van Linda. Wat ontzettend bijzonder dat hij mij na al die tijd nog herkende. Zelfs de bekende handdruk werd gelijk gedaan. Linda heeft het downsyndroom en is ontzettend lief. Ook Nozi was er, de dochter van mama Maradebe. Wat een fijn weerzien was dit! Dikke knuffels ook voor de kinderen. Wat een warme en fijne familie! Wij hebben alvast 6 pakken stroopwafels achter gelaten waar zij erg blij mee waren.

Toen wij bijna klaar waren liepen wij per ongeluk langs een varken die werd geslacht. Door Ramon zijn scherpe oog hebben wij, vrij vloeiend al zeg ik het zelf, snel linksaf kunnen slaan. 

En wat ik nog helemaal vergeet te vertellen is dat wij tijdens de township tour een hond hadden. Ik weet niet waarom, maar met alles liep hij achter ons aan. Zelfs de kleine stukjes tussendoor met de auto. Ontzettend lief beest, maar helaas.. Geen plek voor!

Doordat iedereen zo ontdaan was van alles wat zij hadden gezien tijdens de townshiptour hebben wij besloten om de rest van de dag, met 30 graden en een zonnetje, door te brengen bij het zwembad met een borrelplank en een glas wijn. 

Morgen staat de wijntour op de planning. Even heerlijk fietsen door de wijnvelden!